Από περιοδεία σε... κάλεσμα σε αντίσταση μετατράπηκε η προεκλογική ομιλία Γιαννούλη στην Πτολεμαΐδα - «Γιατί, ωρέ, παραδίδετε τη χώρα στα χέρια του Μητσοτάκη;»
Όσοι βρέθηκαν πριν από λίγες ημέρες για να παρακολουθήσουν την ομιλία του στην Πτολεμαΐδα δεν μπορεί να μην ένιωσαν πως χαραμίζεται στην πολιτική...
![giannoulis](https://s.parapolitika.gr/images/1130x667/jpg/files/2023-06-24/parapolitika__32_.jpg)
Νομίζω πως εάν ο υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Χ. Γιαννούλης, έδινε εξετάσεις στο Εθνικό Θέατρο τη δεκαετία του 1960 όχι μόνο θα είχε αριστεύσει, αλλά είναι βέβαιο πως με το υποκριτικό του ταλέντο θα γοήτευε τον Τζέιμς Πάρις και θα εξασφάλιζε ρόλο σε κάποια από τις πολεμικές του ταινίες.
Ειλικρινά, όσοι βρέθηκαν πριν από λίγες ημέρες για να παρακολουθήσουν μια ομιλία του στην Πτολεμαΐδα δεν μπορεί να μην ένιωσαν πως χαραμίζεται στην πολιτική. Έδειχνε έτοιμος να ζωστεί τα φισεκλίκια του και να ανέβει στο βουνό για να πολεμήσει τις δυνάμεις κατοχής της «γαλάζιας» διακυβέρνησης του Κ. Μητσοτάκη, προτρέποντας τον κόσμο σε μια νέα εθνική αντίσταση. Βέβαια, η ερμηνεία του κορυφώθηκε με μια επαναστατική κραυγή προς τους προσκυνημένους, η οποία συνοψίστηκε στη φράση: «Γιατί, ωρέ, παραδίδετε τη χώρα στα χέρια του Μητσοτάκη;».
Όλο αυτό το αριστουργηματικό σκετς ξεκίνησε όταν ο Χ. Γιαννούλης αντίκρισε έναν ηλικιωμένο να κάθεται στην πρώτη σειρά. «Βλέποντας μπροστά μου να κάθεται ένας σύντροφός μας μόλις τώρα με την γκλίτσα και το μπαστούνι με άσπρα μαλλιά και φαντάζομαι με πάρα πολλά χρόνια προσφοράς και αγάπης στους πολίτες και τους Έλληνες, είναι η ασφάλεια που οδηγεί να μιλάμε και για τις προθέσεις μας και για τις προτάσεις μας και για τις αξίες που υπηρετούμε. Εθνική αντίσταση υπάρχει και τώρα αγαπημένε μου γέροντα», του είπε και πρόσθεσε: «Εθνική αντίσταση, χωρίς να δραματοποιούμε τα γεγονότα, είναι και τώρα, γιατί η εθνική πορεία της χώρας θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό, αν θέλουμε να πάμε μπροστά ή να πάμε πίσω, εάν θέλουμε να είμαστε υπό το υποζύγιο των ολιγαρχών. Απευθύνομαι κυρίως σε όσους μας ακούν εκτός πλατείας. Θέλετε να ζήσετε ελεύθεροι, θέλετε να ζήσετε με αξιοπρέπεια, θέλετε κανένας να μην μπορεί να υποθηκεύει το μέλλον σας με 600 ευρώ, θέλετε η ζωή των παιδιών σας να είναι λαμπρή και φωτεινή με μέλλον και προοπτική. Είμαι σίγουρος πως κανείς δεν θα πει το αντίθετο. Τότε γιατί, μωρέ, παραδίδετε τη χώρα στα χέρια του Μητσοτάκη…».
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Απογευματινή» στις 24/6
Ειλικρινά, όσοι βρέθηκαν πριν από λίγες ημέρες για να παρακολουθήσουν μια ομιλία του στην Πτολεμαΐδα δεν μπορεί να μην ένιωσαν πως χαραμίζεται στην πολιτική. Έδειχνε έτοιμος να ζωστεί τα φισεκλίκια του και να ανέβει στο βουνό για να πολεμήσει τις δυνάμεις κατοχής της «γαλάζιας» διακυβέρνησης του Κ. Μητσοτάκη, προτρέποντας τον κόσμο σε μια νέα εθνική αντίσταση. Βέβαια, η ερμηνεία του κορυφώθηκε με μια επαναστατική κραυγή προς τους προσκυνημένους, η οποία συνοψίστηκε στη φράση: «Γιατί, ωρέ, παραδίδετε τη χώρα στα χέρια του Μητσοτάκη;».
Όλο αυτό το αριστουργηματικό σκετς ξεκίνησε όταν ο Χ. Γιαννούλης αντίκρισε έναν ηλικιωμένο να κάθεται στην πρώτη σειρά. «Βλέποντας μπροστά μου να κάθεται ένας σύντροφός μας μόλις τώρα με την γκλίτσα και το μπαστούνι με άσπρα μαλλιά και φαντάζομαι με πάρα πολλά χρόνια προσφοράς και αγάπης στους πολίτες και τους Έλληνες, είναι η ασφάλεια που οδηγεί να μιλάμε και για τις προθέσεις μας και για τις προτάσεις μας και για τις αξίες που υπηρετούμε. Εθνική αντίσταση υπάρχει και τώρα αγαπημένε μου γέροντα», του είπε και πρόσθεσε: «Εθνική αντίσταση, χωρίς να δραματοποιούμε τα γεγονότα, είναι και τώρα, γιατί η εθνική πορεία της χώρας θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό, αν θέλουμε να πάμε μπροστά ή να πάμε πίσω, εάν θέλουμε να είμαστε υπό το υποζύγιο των ολιγαρχών. Απευθύνομαι κυρίως σε όσους μας ακούν εκτός πλατείας. Θέλετε να ζήσετε ελεύθεροι, θέλετε να ζήσετε με αξιοπρέπεια, θέλετε κανένας να μην μπορεί να υποθηκεύει το μέλλον σας με 600 ευρώ, θέλετε η ζωή των παιδιών σας να είναι λαμπρή και φωτεινή με μέλλον και προοπτική. Είμαι σίγουρος πως κανείς δεν θα πει το αντίθετο. Τότε γιατί, μωρέ, παραδίδετε τη χώρα στα χέρια του Μητσοτάκη…».
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Απογευματινή» στις 24/6