Είδαν και απόειδαν και σου λέει να μαζευτούμε όλοι μαζί και αραία αραία, να φαινόμαστε καμιά σαρανταρέα. Αυτή η πρόθεση είναι στην ουσία η απόγνωση της Αριστεράς, η οποία αφού πήρε την εξουσία -ευτυχώς με εκλογές και όχι με τα όπλα, που είναι το ιστορικό απωθημένο της-, τα έκανε μούσκεμα και την έριξε η κοινωνία στα αζήτητα. Λογικό ήταν η κοινωνία να μη συγχωρήσει την γκάφα που έκανε και πήρε την εκδίκησή της. Τώρα, αυτές οι απεγνωσμένες προθέσεις κάνουν και άνω-κάτω όλο το πανηγύρι της Κεντροαριστεράς, διότι το έτερο κόμμα στο οποίο απευθύνονται οι νεοκομμουνιστές, δηλαδή το ελληνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, δεν τσιμπάει. Γιατί θεωρεί ότι έτσι και μπλέξει με αυτούς που έριξαν τη χώρα στα βράχια, δεν θα έχουν στον ήλιο μοίρα.

Φανταστείτε ότι το ΠΑΣΟΚ την πλήρωσε τη νύφη, επειδή συνεργάστηκε με τη Νέα Δημοκρατία, που εν πάση περιπτώσει σε μία κρίσιμη στιγμή τα δύο κόμματα τα οποία συνεργάστηκαν κράτησαν όρθια την Ελλάδα. Με κόστος για όλους, αλλά την κράτησαν. Φανταστείτε λοιπόν τι κάζο θα ήταν για τους Έλληνες σοσιαλιστές να συνεργαστούν με τους αποτυχημένους που έκαναν πάσης φύσεως πειράματα στου κασίδη το κεφάλι, δηλαδή του ελληνικού λαού, άλλοτε θέλοντας να τους κόψει νόμισμα η Ρωσία εγκαταλείποντας το ευρώ και άλλοτε κάνοντας τσαμπουκάδες που οι άλλοι σε απάντηση μας έβαζαν κι άλλα μνημόνια με νέους επαχθείς όρους. Αυτά που συμβαίνουν στην Κεντροαριστερά συμβαίνουν επειδή ο κόσμος έχει καταλάβει ότι όλοι αυτοί που συνωστίζονται σε αυτόν τον μικρό πια ιδεολογικό χώρο έχουν δώσει τα διαπιστευτήριά τους. Αλλά αυτά τα διαπιστευτήρια είχαν επιπτώσεις για τον κοσμάκη.

Και λογικά σκέφτεται ότι δεν θέλει να ξαναμπλέξει με αυτούς. Το λέει με κάθε ευκαιρία που τον ρωτάνε. Τι μέλλει, λοιπόν, να γίνει στην Κεντροαριστερά; Άγνωστο. Διότι δεν λες, για παράδειγμα, και επιτυχημένες τοποθετήσεις όταν ακούς π.χ. πολιτικό αρχηγό να αναφέρει ότι χρειάζεται να δει η κοινωνία ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα λύσεων για να βελτιωθεί η ζωή της, σε μία στιγμή που έχει ανακοινωθεί η αύξηση του κατώτατου μισθού, καθώς και οι αυξήσεις στα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων.

Εκτός κι αν πρόγραμμα λύσεων θεωρούν κάποιοι αυτό που συνήθως κάνει η, άνευ ελπίδας διακυβέρνησης, αντιπολίτευση και υπερθεματίζει λέγοντας, όταν ανακοινώνεται κατώτατος μισθός στα 900 π.χ. ευρώ, «όχι, εμείς θα τον κάνουμε 1.500». Που το λέει ακριβώς επειδή δεν θα χρειαστεί να εφαρμόσει την «εξαγγελία». Φαντάζομαι ότι οι σοσιαλιστές μπορεί κάποια στιγμή στο απώτερο μέλλον να βρουν τον δρόμο τους. Για τους αριστερούς δεν ξέρω τι μέλλον μπορεί να έχουν. Στην πολιτική, δύσκολο. Σε μουσεία, ίσως. Και μάλιστα σε μουσείο μοντέρνας τέχνης ως εξτραβαγκάντσες της πολιτικής…

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Απογευματινή» στις 2/04/2025